Róża Thun

Europejska Partia Ludowa jest ugrupowaniem, w skład którego wchodzą głównie partie chadeckie, konserwatywne oraz liberalno – konserwatywne z krajów członkowskich Unii Europejskiej, w tym Platforma Obywatelska i Polskie Stronnictwo Ludowe.

Za datę powołania EPL do życia można uznać 8 Lipca 1976 roku kiedy to został uchwalony statut partii w Luksemburgu, a pierwszym przewodniczącym został Leo Tindeman. W skład EPL weszła CDU oraz CSU z Niemiec, PSC i CVP z Belgii, CDS z Francji, FG z Irlandii, DC z Włoch, CSV z Luksemburga, a także KPV, CHU i ARP z Holandii. Dwa lata później, w 1978 na I kongresie w Brukseli został przyjęty program polityczny partii. Niedługo potem doszło do pierwszych wyborów bezpośrednich do Parlamentu Europejskiego, podczas których EPL uzyskała 107 na 419 mandatów. Na V kongresie w Rzymie w 1984 roku ogłoszono program na kolejne wybory do PE co dało EPL już 110 miejsc w parlamencie.

Rok 1985 przyniósł znaczące zmiany w EPL. Piet Bukman (CDA-NL) zastąpił Leo Tindeman’a na stanowisku przewodniczącego partii, a Thomas Jansen został sekretarzem generalnym. W 1986, wraz z akcesją Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich, liczba miejsc w parlamencie wzrosła już do 518, z czego dzięki portugalskiej CDS, hiszpańskiej PDP, katalońskiej UDC i baskijskiej PNV do EPL należało 118 głosów. Trzy lata później Jacques Santer został kolejnym przewodniczącym EPL, a w 1988 roku, na VII kongresie w Luksemburgu, przyjęto program „On the People’s Side”.

W 1990 doszło do kolejnych wyborów wewnętrznych, po których Wilfried Martens został nowym przewodniczącym, a Thomas Jansen sekretarzem generalnym trzeciej kadencji. W 1991 nastąpiło znaczące wzmocnienie EPL, gdyż w jej szeregi weszły austryjacka ÖVP, szwedzka KDS oraz PN z Malty, a 14 stycznia 1992 roku Egon Klepsch został wybrany przewodniczącym Parlamentu Europejskiego.

W roku 1994 doszło do powołania nowej instytucji Unijnej – Komitetu Regionów, w której to EPL miała 85 przedstawicieli pod przywództwem Jos’a Chabert’a.

XIII kongres w Brukseli w 1999 roku przyniósł program partii na lata 1999 – 2004 o nazwie „On the Way to the 21st Century.” 10 Czerwca doszło do piątych wyborów do Parlamentu Europejskiego, dzięki którym EPL stała się największą partią w PE z 233 przedstawicielami. W tym roku także EPL połączyła się z Europejskimi Demokratami tworząc EPP – ED, przewodniczącym nowej formacji został Hans-Gert Poettering. Europoseł Nicole Fontaine kierował pracami parlamentu w latach 1999-2002.

14 marca 2002 roku doszło kolejnego szczytu EPL w Barcelonie, podczas którego Antonio López-Istúriz został następnym sekretarzem generalnym partii. Status pełnoprawnych członków otrzymały też EVP z Szwajcarii oraz KDH ze Słowacji. Tego samego roku EPP – ED wybrała pierwszego honorowego członka partii – Otto von Habsburga który 20 Listopada 2002 obchodził swoje 90 urodziny.

5 – 8 czerwca 2004 roku doszło do szóstych wyborów do Parlamentu Europejskiego. Ponad 450 milionów obywateli z 25 krajów poszło do urn z frekwencją 45,5%. EPP – ED uzyskała łącznie 278 mandatów jednocześnie stając się jedną z dwóch partii, które miały więcej niż 200 przedstawicieli w PE. Do czasu kolejnych wyborów w 2009 roku w związku z ciągłym powiększaniem się partii, liczba przedstawicieli EPP – ED wzrosła ostatecznie do 289.

4 – 7 czerwca 2009 doszło do siódmych wyborów do Parlamentu Europejskiego, które jak na razie były największymi wyborami w historii Unii. Liczba osób uprawnionych do głosowania przekroczyła 500 milionów z 27 krajów. Wybory były olbrzymim zwycięstwem EPL, która z 265 przedstawicielami stała się znów największą siłą w Parlamencie Europejskim i jedyną frakcją która w tej kadencji posiada ponad 200 mandatów.

W ślad za zapisami Traktatu Lizbońskiego, w grudniu 2011 roku do 28 polskich posłów znajdujących się w EPL dołączył kolejny europoseł z Polski. Na chwilę obecną w EPL znajduje się 29 polskich europosłów, co czyni ich jedną z większych sił w całym ugrupowaniu To sprawia, że spoczywa na nich wielka odpowiedzialność, ale też pozwala, dzięki dużemu doświadczeniu, wiedzy i umiejętnościom negocjacyjnym, na stworzenie silnej grupy, która będzie skutecznie walczyła o polskie interesy w Unii.